سبحانه وَ لِلَّهِ عَلَى النَّاسِ حِجُّ الْبَيْتِ مَنِ اسْتَطاعَ إِلَيْهِ سَبِيلًا وَ مَنْ كَفَرَ فَإِنَّ اللَّهَ غَنِيٌّ عَنِ الْعالَمِينَ . ( 31 ) » ترجمه « خدا ، حج خانه محترم خود را بر شما واجب كرد ؛ همان خانه‌اى كه آن را قبله‌گاه انسان‌ها قرار داده ، كه چونان تشنگان به سوى آن روى مىآورند ، و همانند كبوتران به آن پناه مىبرند . خداى سبحان ، كعبه را مظهر تواضع بندگان برابر عظمت خويش و نشانه اعتراف آنان به بزرگى و قدرت خود قرار داد ، و در ميان انسان‌ها ، شنوندگانى را برگزيد كه دعوت او را براى حج ، اجابت كنند ، و سخن او را تصديق نمايند و پاى بر جايگاه پيامبران الهى نهند . همانند فرشتگانى كه برگرد عرش الهى طواف مىكنند ، و سودهاى فراوان در اين عبادتگاه و محل تجارت زائران به دست آورند و به سوى وعده‌گاه آمرزش الهى بشتابند . خداى سبحان ، كعبه را براى اسلام ، نشانه گويا و براى پناهندگان ، خانه امن و امان قرار داد ؛ اداى حق آن را واجب كرد و حج بيت اللّه را واجب شمرد و بر همه شما انسانها مقرّر داشت كه به زيارت آن برويد ، و فرمود : آن كس كه توان رفتن به خانه خدا را دارد ، حج بر او واجب است و آن كس كه انكار كند ، خداوند از همه جهانيان بىنياز است . » واژه‌شناسى الحجّ : در لغت به معناى قصد و اراده بوده و در اصطلاح شرع در مورد مناسك خاصى به كار مىرود . در كتاب اقرب الموارد آمده است : « حج به